Suger-daddy...

Het fenomeen Sugar-daddy’s is al een heel oud begrip. Tegenwoordig is het meestal niet iets anders dan verkapte prostitutie. Het aantal ‘studentes’ en ‘stewardessen’ die een financieel aantrekkelijke partij zoeken begint het totale aantal in die studenten/beroeps-groepen zometeen nog te overtreffen. Het is niet meer dan een andere manier van verkopen van een seksdienst en werven van een ‘vaste’ klant.

Het spreekt die klanten aan die zich geen klant willen voelen en een ‘vast’ vriendinnetje zoeken wat best wel wat mag kosten. Het vriendinnetje zocht een ‘vriend’ die haar wilde helpen bij een financieel probleem’. Ze wil ook best zeggen dat ze daar een warm gevoel bij heeft.

Dat staat los van het feit dat er vast wel een ‘setje’ te vinden is waar het helemaal in het particuliere circuit ‘er zo van gekomen is’- dan is het geen beroepsmatige prostitutie. Een volstrekt particuliere zaak.

Maar het feit dat er een tiental sites en platforms bestaan die dat ‘kanaliseren’ doet minimaal vermoeden dat er een succesvolle verkoopmethode wordt ondersteund. Het is ook effectief omdat de overheids-aandacht zich er amper op richt: Zo’n platform bemiddeld immers niet zelf – althans niet rechtstreeks -  en vraagt alleen voor het gebruik van het platform een abonnementsgeld. In het beste geval heeft men regels voor het gebruik en een moderator om dat te bewaken. Zo kun je ook een telefoonprovider voor de gesprekken (en contacten die men daarmee legt), die men dus via diens centrale voerde, niet aanspreken… Dus nu ook geen vergunning als seksbedrijf eisen. Tja, en nu?