Banken-fobie

 2017-12-06 Uit VER-mOnthly december 2017 

Banken-fobie

“De klant moet na afloop maar pinnen!”

 Wij  schreven er al heel gedetailleerd over in de VER-mOnthly van 30 mei 2017; spraken er met de leden over in de vergaderingen van mei en november; zonden ook nog een speciale brief eind mei over de banken die steeds moeilijker zullen gaan doen bij contant afgestorte/opgenomen gelden en helemaal in de boom vliegen als er ook nog biljetten van € 500.- bij die afstortingen zitten. Een bank heeft dan onmiddellijk het idee dat het fout zit en kijkt dan in de teksten die de DNB daarover heeft uitgegeven en leest dat onze sector gezien wordt als gevoelig voor fraude en witwassen. Oei, nou dan moet het wel echt ‘misse boel’ zijn; kijk of we van die klant afkunnen! Nu ligt dus ook de sekswerker onder vuur!

Maar gelukkig, men is eruit: ‘De klant moet maar Pinnen na de daad’, zo liet de NVB weten. Aanleiding was dat de notulen van onze vergadering op de BNR-redactie terecht waren gekomen en men het maar even  bij de NVB ging navragen waarom wij vonden dat men nu ook al prostituees, die hun verdiensten op de rekening gingen storten, begon lastig te vallen… Vandaar dat ‘pinnige’ antwoord.

In de laatste VER-vergadering bleek al dat m.n. de ING van de dames – overigens net als bij de bedrijven - dan zo ongeveer de hele administratie wilden doorspitten omdat die contant gestorte gelden  ‘zwart’ zouden kunnen zijn, mogelijk frauduleus verkregen waren of eventueel voor terroristische doelen zouden kunnen worden ingezet.

Er volgt dan een brief van de ING die best wel wat vriendelijker gesteld kan worden; het gaat immers om een situatie die men belicht wil zien – of gaat men soms direct uit van daderschap? Enfin, daarom moet zo gedetailleerd mogelijk de herkomst van de gelden verklaard worden. En binnen 14 dagen – anders stoppen we de zakelijke activiteit met U! Daar heeft dan de boekhouder trouwens ook een lekkere kluif aan… Je zult maar net op vakantie zijn… of jou boekhouder…

Laten we wel zijn: Banken zijn verplicht om op dat punt héél alert te zijn en wanneer men dat niet is, kan het de bank haar vergunning kosten – en zeg zelf, ook in onze branche weten we hoe fobisch je daarop kunnen reageren! Maar goed, men controleert het en dan blijkt het administratief o.a. via de opting-in verwerkt te zijn en aangegeven bij de Belastingdienst een dan keert de rust wel weer terug…

Maar, en daar zit het probleem, als het een keer duidelijk gemaakt is hoe de vork in de steel zit en de achtergrond van die stortingen ook wel helder is, dan kan de boekhouder binnenkort weer aan de slag als er daarna nog steeds contante stortingen zijn binnengekomen; kortom het houdt dan niet meer op! Dat was de reden dat wij het nu sekswerkers pesten genoemd hebben – een grenzeloze argwaan is immers je deel.

Dus de NVB weer boos want dat was niet zo en banken móeten de klanten controleren van de DNB en daar stond dat wij een verhoogd risico vormen enz, enz. De oplossing was volgens hen eenvoudig de klant moet na de daad maar pinnen!

De eerste denkfout zit al bij ‘na de daad’ want de klant moet bijna altijd vooraf de basisprijs afrekenen; bovendien wil hij ook geld achter de hand hebben om een tip te kunnen geven of ‘bij te betalen’ als hij op de kamer – in volle actie - ineens ‘meer‘ wil.

We kunnen veel maar de klant op dat punt dresseren lukt amper! Als het bij de NVB niet helemaal begrepen wordt willen we het best nog wel eens komen uitleggen!

En dat per card betalen doet die klant al – net als bij de JUMBO ook in zeker 50% van de gevallen – maar dan vrijwel nooit rechtstreeks aan de sekswerker…. Dat vraagt dus om een nadere uitleg:

Daarom worden wij dan weer niet boos om maar wel erg verdrietig… Het is niet alleen de klant die zijn geld eerst bij een ‘pin-automaat om de hoek’ opneemt – omdat hij zijn privacy wil afschermen; die wil namelijk hij een ‘thuiscontrole’ of bij de boekhouder niet door de mand vallen, en zal dus contant zijn plezier willen afrekenen.

Maar ook wanneer hij juist wèl wil pinnen of met de creditcard loopt te zwaaien…. Die sekswerker mag blij zijn dat ze een bankrekening kreeg bij de bank… pinapparatuur of een creditcard-machine kan ze heus wel vergeten!

Dat geldt overigens ook voor veel bedrijven dat men de apparatuur niet krijgt die ze nodig heeft; een bedrijf weet er dan meestal wel wat op te verzinnen door bijvoorbeeld een extra betaalbedrijf in het leven te roepen… maar toch, zo zou het niet moeten en het gaat ten nadele van de transparantie!

Als een escort-bedrijf kan beschikken over mobiele pin-apparatuur dan zou dat niet alleen de transparantie maar ook de veiligheid van de sekswerker bepaald ten goede komen!

Maar ook dan verwijst men naar de DNB die dat zou verbieden; een dooddoener die volgens ons niet klopt; nergens is zo’n DNB-tekst te vinden.

Het is meestal ook weer niet zo’n probleem als de sekswerker bijvoorbeeld in een club werkt of via een escort-bureau; het bedrijf wil dat dan wel voor haar oplossen, alleen… die is verplicht haar ’s-avonds direct uit te betalen want het is niet zijn geld!  Die verplichting is verbonden aan de fiscale afspraken rond de verwerking rond de opting-in. Hij mag die gelden niet onder zich houden, maar krijgt het ‘pin-geld’ pas over een paar dagen op de rekening en bij creditcards pas na 2 weken… tja, hij moet het dus ook nog eens gratis voorschieten. En dat kan, want de klanten besteden ook bij hem – bv. aan de bar - en dat gaat ook al deels contant.

O ja, en die ‘opting-in-regeling’ – dan is er een uitwisseling van facturen waarop ook de fiscale afrekening staat: een prima bewijs over de ‘witte’ en netto verdiensten… Dan lijkt het ons wel duidelijk als er eens een controle komt; maar nut en noodzaak om dat dan heel regelmatig te herhalen, als je de achtergrond inmiddels kent, vinden we toch echt ‘sekswerkertje pesten’!

En de bedrijven mèt een vergunning staan zwaar onder druk – zelfs bij een fiscale boete van € 350.- staat de vergunning al onder druk en men heeft voor men die vergunning überhaupt kreeg al een BIBOB-onderzoek gehad over de hele financiële handel en wandel van de eigenaren en leiding van het bedrijf. (Wil de bank nog beter gescreende klanten…?!)

En als ze geen vergunning hebben doet het hele probleem zich niet voor: Dan hebben ze ook geen zakelijke rekening en het is onwaarschijnlijk dat ze de zwarte verdiensten op de eigen bankrekening willen storten, omdat het dan ook voor de fiscus duidelijk is dat er wel eens doorgevraagd mag worden waar dat dan allemaal vandaan komt.

 

En dan nog wat: Waarom komen er dan ook klachten van sekswerkers uit de clubs, privéhuizen en escort, over impertinente vragen en opmerkingen van de bank – daar hebben we geen duidelijk beeld van, maar als het niet zou voorkomen… waarom komt de sekswerker dan ‘zomaar’ op het idee om juist daar over te klagen… en bijvoorbeeld niet over de kosten die ze daarom kwijt is aan haar boekhouder? En waarom krijgen we die klachten alleen over de ING en (toevallig?) niet over de andere banken – die controleren immers ook!

 

Dus, banken, (m.n. de ING!) hou op met pesten – ga gewoon aan je werk!

We hebben niets tegen controle, maar doe even normaal, zeg!